Aktualności

 

  

Silesia Art Biennale

 Wystawa czynna od 1.02.2017 do 26.02.2017

  Wernisaż: 9.02.2017 r. – godz. 18.00

  Miejsce:

  Galeria Ring, Rynek 12

 

Wstęp wolny

 

Druga edycja (17.11-23.12.16) Silesia Art Biennale, organizowana przez Ośrodek Kultury i Sztuki we Wrocławiu w ramach programu Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016, stanowi próbę zgłębienia fenomenu, jakim jest potencjał artystyczny Dolnego Śląska. Objawia się on nie tylko w większych miastach regionu, takich jak Legnica czy Jelenia Góra, ale także i w mniejszych ośrodkach, w tym szczególnie w tzw. koloniach artystycznych.

Główną ideą projektu było stworzenie i realizacja programu artystyczno-badawczego, który ukazywałby w pełni ów niezwykły dolnośląski fenomen. Część artystyczna pod tytułem „Lokalna tożsamość i świadomość wspólnoty”, polegała na dokumentacji działalności twórców zamieszkujących m.in. Kotlinę Kłodzką, Kotlinę Jeleniogórską, rejon Wałbrzycha czy okolice Lubiąża i Obornik Śląskich. Odbyły się cztery plenerowe wyjazdy. Efekty prac prowadzonych w ich trakcie rejestrowali tacy fotograficy jak Andrzej Dudek-Dürer, Jacek Jaśko, Wacław Ropiecki, Krzysztof Saj, Robert Warzecha i Igor Wójcik, za zapis filmowy odpowiadali Małgorzata Kazimierczak i Mirosław Rajkowski, zaś za nagrania dźwięku Mariusz Marks. W plenerach udział brała grupa naukowców z Instytutu Kulturoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego, której badaniom przyświecało hasło „Dolny Śląsk w tworzeniu. Przestrzenie kultury”.

Wybór wyżej wskazanych miejsc nie jest oczywiście przypadkowy. Dolny Śląsk to przestrzeń, w której – z przyczyn historycznych, jak i ze względu na współczesne poszukiwania tożsamości – splatają się ze sobą rozmaite narracje: wyobrażenia, mity, opowieści, przedstawienia. Konkurują tu różne pamięci zbiorowe, a także indywidualne wizje i ekspresje podmiotowości. Odmienne punkty czy sposoby spoglądania na przeszłość i na związaną z nią przestrzeń skutkują licznymi odniesieniami plastycznymi oraz literackimi do obszarów, w których kontekście można mówić o swoistym genius loci. Miejsca te stają się przestrzeniami o charakterze kulturotwórczym. Terenem artystycznej aktywności nie jest więc jedynie stolica regionu czyli Wrocław.

 W wielu znacznie mniejszych miejscowościach, niekiedy niemal wyludnionych wioskach, narodziły się lokalne wspólnoty twórców reprezentujących różne dziedziny sztuki i rzemiosła, którzy w swych pracach i praktykach animacyjnych odwołują się do niezwykłego, unikalnego kulturowo i przyrodniczo środowiska Dolnego Śląska. Artyści odnosząc się do zakotwiczonych historycznie, względnie trwałych znaczeń i wartości zarazem eksperymentują z zastaną tradycją i przestrzenią – odnawiają ją, ale i przekształcają nadając jej nowe sensy.

 Twórczy tygiel wizji, narracji i obrazowań wydaje się szczególnie silny i wyraźny wtedy, gdy mamy do czynienia ze złożoną grą tego, co zostało utracone i tego, co zachowane; z oswajaniem zastanych miejsc, obiektów, przedmiotów; poszukiwaniem ciągłości, ale i z budowaniem mitów założycielskich. W przypadku Dolnego Śląska jest to nie tylko kwestią niemieckiej przeszłości tzw. „Ziem Zachodnich”, ale też przesiedleń ludności ze wschodnich rejonów przedwojennej Polski.

 Wystawa w Galerii RING prezentuje efekty wyjazdowej części działań Silesia Art Biennale 2016, wcześniej  zaprezentowanych podczas wystawy w Dolnośląskim Centrum Fotografii „Domek Romański” (17.11-23.12.2016). Ekspozycja obejmuje ponad 90 portretów artystów, z którymi udało się spotykać i przeprowadzić wywiady, a także dwie prace filmowe ukazujące wybranych twórców i ich otoczenie. Prezentacji towarzyszą nagrania audio, stanowiące swoisty reportaż z pleneru. Osobną część wystawy zapełniają indywidualne mini pokazy plenerowej aktywności jej uczestników: fotografie pracowni, dzieł i zdarzeń.

Artyści uczestniczący w plenerach i wystawie: Andrzej Dudek-Dürer, Jacek Jaśko, Małgorzata Kazimierczak, Mariusz Marks, Mirosław Rajkowski, Wacław Ropiecki, Krzysztof Saj, Rafał Warzecha, Igor Wójcik.

 

Dariusz Miliński

Dariusz Miliński

Arka Noego, instalacja , Pławna Górna. Fot. A. Dudek-Durer

 

Hernryk Waniek

 Henryk Waniek

Dom Carla i Gerharta Hauptmanów, Szklarska Poręba. Fot. J. Jaśko

 

Łukasz Gierlak

Łukasz Gierlak

Jawor. Fot. I. Wójcik

 

Mateusz Grobelny

Mateusz Grobelny

Bolesławiec. Fot. R.K. Warzecha

 

Paweł Trybalski

Paweł Trybalski

Michałowice. Fot. W. Ropiecki

 

Vahan Bego

Vahan Bego

Jelenia Góra. Fot. K. Saj

 

SAB 2016 Legnica

 

 

 


 

 

Krzysztof Kułacz KARPIŃSKI

KARPIGRAFIA - dolnośląskie impresje

 Wystawa czynna od 1.02.2017 do 26.02.2017

  Wernisaż: 3.02.2017 r. – godz. 17.00

  Miejsce:

  Galeria Sztuki, pl. Katedralny 1

 

Wstęp wolny

 

Krzysztof Kułacz KARPIŃSKI – ukończył historię sztuki na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego; dyplom z rzeźby barokowej uzyskał u prof. Mieczysława Zlata. Ukończył również wrocławską Akademię Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta na Wydziale Architektury Wnętrz i Wzornictwa; dyplom zrealizował w Pracowni Rzeźby pod kierunkiem prof. Janusza Kucharskiego. Artysta od lat związany z regionem Zagłębia Miedziowego, obecnie mieszka w Legnicy. Zajmuje się rzeźbą, rysunkiem i grafiką.

 

Wybrane wystawy: 

Dessins et Grapgiques Krzysztof Kułacz Karpiński, Wittelsheim, Francja 2016; XXVII Wystawa Plastyki Zagłębia Miedziowego, Galeria Sztuki Legnica 2015; V Lubińskie Biennale Sztuki, Galeria Zamkowa, Lubin, 2015 (Nagroda Główna); XXVI Wystawa Plastyki Zagłębia Miedziowego, Galeria Sztuki Legnica 2010 (Nagroda Publiczności); III Lubińskie Biennale Sztuki, Galeria Zamkowa, Lubin, 2009; XVII Konkurs na Rzeźbę o Tematyce Muzycznej, Galeria CkiSz, Leszno 2006; Drogi Twórcze, Art Fabrik, Wuppertal (Niemcy) 2006; XXV Wystawa Plastyki Zagłębia Miedziowego, Galeria Sztuki, Legnica, 2006; Polscy artyści z Dolnego Śląska, Lens, Francja 2005; Hénin-Beamont (Francja) 2004; Polnische Künstler aus Niederschlesien, Bad Ems (Niemcy) 2003;  Polnische Künstler aus Lubin, Galeria Haus Eberhard, Diez (Niemcy) 2001.

 

 

 

Opisując twórczość Karpińskiego Roger Piaskowski używa neologizmu „linearyzm”, samego zaś artystę nazywa „linearystą”. Istotnie, świat, jaki wyłania się z rysunków Karpińskiego to świat kreski – w większości czarno-biały, przyprószony szarością, gdzie plamy koloru są rzadkim i wyjątkowym gościem, a o sile wyrazu decyduje wyrazistość linii, kontrast czerni kreski i bieli tła oraz precyzyjne operowanie skalą szarości.

Pod względem tematycznym w pracach Karpińskiego możemy wyróżnić dwie duże grupy. Jedną stanowią minimalistyczne studia pewnych elementów przyrody. Tutaj jednym z najczęściej spotykanych motywów są korony drzew – zimowe, pozbawione liści, gdzie nagie gałęzie stają się kreską i tworzą geometryczne konstrukcje. Druga grupa to prace, które można nazwać minimalistycznym krajobrazem industrialnym Zagłębia Miedziowego z jego  charakterystycznymi sylwetkami szybów górniczych i industrialną architekturą.

W linearyzmie Karpińskiego kreska odnotowuje pierwsze impulsy twórczości i inicjuje proces rysowania. Linearyzm  rysowania jest w dojrzałej twórczości tego artysty drogą i remedium na bezmiar przytłaczającego przemijania. Kreśląc czarne poziomy, piony, diagonale, okręgi i łuki, zagęszczając  pola kompozycyjne  i stopniując nasycenie czernią od szarych delikatnych kreskowań  po coraz mocniejsze,  wyrazistsze wręcz  brutalne „kratownice” z  pionów i poziomów Karpiński buduje niepokój, wyraża  uczucie zagrożenia, dynamizuje odbiór brutalnych sił cywilizacji technicznej, przeciwstawia się pustce po odejściu kogoś bliskiego. Wkracza w przestrzeń sporu ze śmiercią, kiedy w procesie zagęszczania linii, doprowadza do ich unifikacji w jedną, czarną płaszczyznę - plamę z tuszu.

Sposób rysowania, zasady czystości kreski, ich geometryczna precyzja są rygorystycznie podporządkowane regułom rysunku technicznego. Nawet spontaniczne rysowanie w tej technice, zostało wyzwolone z logiki technicznego rysunku opisującego konkretny przedmiot. Oczywiście rysunki nie opisują żadnego obiektu, nie oddają rzeczywistych wymiarów projektowanej rzeczy. Nie widzimy przecież projektów ani architektonicznych przekrojów. Linie zostały wyzwolone przez artystę z ich funkcji użytkowych i poddane emocjom procesu twórczego. Z rzadka pojawiające się - w tych gęstych strukturach -  aluzje do konkretnych obiektów np. oko ludzkie, jakby poetyzują, nie wytrzymują zasadniczej  energii linearnej, są jakby  zagubionymi  przybyszami z surrealistycznej przestrzeni.

Pokazywane w Legnicy prace można potraktować jako odpowiedź na tęsknoty za rysunkiem warsztatowym, klasyczną szlachetną sztuką kontemplacji  i ekspresji, której sens został dość radykalnie podważony zarzutami o  brak świeżości, siły  inwencyjnej i  sztuczny separatyzm. W efekcie  rysunek wszedł w obszar działań multimedialnych,  włączając się w przestrzeń universum sztuki jako ewentualny pretekst, koncept wyjściowy do działań wielowymiarowych typu instalacji, wideo i innych. Zamiast tego w twórczości Karpińskiego odnajdujemy pewien pierwotny sposób myślenia o rysunku, czy też impuls do jego tworzenia, który tak doskonale streściła Magda Dunikowska: Dążenie przemożne  do wyodrębnienia linii jako konstytutywnego języka obrazowego, do nadania jej autonomii i przyznania podstawowej roli w tworzeniu i porządkowaniu wiedzy o świecie.

 

 

 

Krzysztof Kułacz KARPIŃSKI

 

Krzysztof Kułacz

 

Krzysztof Kułacz

 

Krzysztof Kułacz

Krzysztof Kułacz

Krzysztof Kułacz

Krzysztof Kułacz

Projekt jest dofinansowany ze środków budżetu Województwa

UM

 


 

 

Legnickie środowisko plastyczne poniosło kolejną stratę.

 

 

Edward Rogala

 

 

W dniu 6 lutego 2017 r. odszedł od nas Edward Rogala, artysta, malarz, aktywny uczestnik Wystaw Plastyki Zagłębia Miedziowego.

Składamy wyrazy głębokiego współczucia Rodzinie i bliskim.

Msza św. odbędzie się 10 lutego (piątek) o godzinie 11.30 w Kaplicy Cmentarnej w Legnicy, po niej nastąpi ceremonia pogrzebowa.

 

Zbigniew Kraska - dyrektor Galerii Sztuki w Legnicy, wraz ze współpracownikami.

 

 Legnickie środowisko plastyczne poniosło dotkliwą stratę.

 


 

 

Edward Mirowski

  

W dniu 12 stycznia 2017 r. odszedł od nas Edward Mirowski, wielki artysta, wspaniały malarz,  aktywny uczestnik Wystaw Plastyki Zagłębia Miedziowego, przyjaciel.

 Będzie go nam brakowało.

 Składamy wyrazy głębokiego współczucia rodzinie i bliskim.

 Zbigniew Kraska, dyrektor Galerii Sztuki w Legnicy, wraz ze współpracownikami.

 

Msza żałobna za śp. Edwarda Mirowskiego odbyła się 17 stycznia 2017 r., o godz. 13.00

w Kościele rzymskokatolickim pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Legnicy (ul. gen. W. Sikorskiego 1) 

 Edward Mirowski

 


 

 

Grzegorz Niemyjski

Lamentacje

 

22 września 2016 r., w różnych punktach Legnicy stanęły tajemnicze styropianowe postacie. Snieżnobiałe, nieco nadnaturalnych rozmiarów, bezrękie postacie z pochylonymi głowami należą do projektu Grzegorza Niemyjskiego pt.: „Lamentacje”.  Tytuł jest zamierzonym nawiązaniem do biblijnej księgi o tym samym tytule, w której prorok Jeremiasz lamentuje nad kondycją duchową Jerozolimy. Sama postawa 8 styropianowych postaci odzwierciedla mieszkańców tego starożytnego miasta stojących pod Ścianą Płaczu. W swoim projekcie Niemyjski przenosi ów biblijny lament w różne społeczne konteksty współczesnego miasta. Autor obserwował i rejestrował rozmaite reakcje przechodniów na postacie lamentujące w różnych punktach Legnicy: pod katedrą, przed Pomnikiem Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, przy witrynach sklepowych…

 

  


  

Miło nam zakomunikować, że nasze pracownice - Renata Gargaś i Monika Szpatowicz otrzymały w dniu 21 czerwca z rąk przewodniczącego Rady Miejskiej i Prezydenta Miasta Legnicy odznaki "Zasłużony dla Legnicy". Serdecznie Gratulujemy!:) 

Zapraszamy do zapoznania się z pełną fotorelacją z uroczystości wręczenia odznak:

- portal.legnica.eu (link)

- portal lca.pl (link)

 

 

 

Pod menu


Aktualności

 

OFICJALNA STRONA LFS

 

KOLEKCJA

 

    

 


 

Aktualności